خاطره ای از خواهر شهید  :

عنوان خاطره : نور قرآن

 

انا لله‌ و انا الیه ‌راجعون

تك ، تك عقربه‌های زمان قلب دردمند و زخم دیده عاشقان حسین را به لرزه در آورد و روزگار را به كام دلباختگان حق و حقیقت شیرین ساخت .

آری سال ۶۴ بود كه قلعه مظلومیت حسین در كنج دل جان باخته‌ای رسوخ نمود و با آزمایشهای از پیش انجام شده خود را مهیای انا‌ لله می‌كرد و در چنین شرایط زمانی كه وطن اسلام در خطر بود تازه جوانی به نام غلامحسین بهرسی فرزند شهباز پس از چند سال جان بركفی توجه مرا به خود جلب كرد كه قرار بر این است .

در یكی از شبهای آن ماه خون برادرم بعد از دو روز مرخصی از جبهه و اقامت در خانه نیمه های شب تقریباً ساعت ۳ شب از خواب بیدار شدم صدای ناله ای سكوت شب را در هم شكسته بود كمی گوش دادم فهمیدم كه كسی در خلوتی با خدای خویش هم راز است به دنبال آن صدا رفتم تا اینكه در اتاق بغلی اتاقم آن صدا به گوش میرسید اتاق خاموش بود در را كه گشودم نوری به روشنی آتشی سیگار به چشمم خورد و آه و ناله جانگدازی گوشم را خراشید در حالی كه كسی را متوجه نمیشدم در این حال ناگاه دست به كلید برق گذاشتم در آن لحظه صحنه بسیار عجیب و معجزه‌ واری را نظاره كرد قرآن بر رحل گشوده بود سجاده در اتاق گسترده و برادرم رو به قبله نشسته بود سئوال كردم چه می‌كنی ؟ چرا گریه میكنی در تاریكی كه نمی‌توان قرآن خواند چرا قرآن باز است و آن نور قبل از روشنی چه بود ؟ نگاهی حسرت آمیز به من انداخت و گفت خواهر دارم قرآن می‌خوانم . با معبود خود خلوت گرفته‌ام . دوباره پرسیدم ؟ آن نور چه بود گفت : آن نور نوری جز نور قرآن چه میتواند باشد كه من نتوانستم با كمك خود آن نور را متوجه خطوط آن شوم در حالی كه سرا پا گوش میدادم چنان دگرگونی حال به من دست داد كه نفهمیدم بعد از آن چه گذشت زمانی كه به خود آمدم دیدم آفتاب روز بالا آمده و من هنوز در بسترم و گویا برادرم می‌گفت : خواهرم ، چه سعادتی داشتی كه خلوتی مرا با خدایم نظاره كردی

 و السلام علیكم و رحمه الله وبركاته

 

    خوشا روزی كه بودم با برادر

                      چرا نشد بر وفق خواست تو این خواهر        

              شدم همچون ابر گریان ای برادر        

            چرا رفتی و تنها گذاشتی تو خواهر

 

——————————————————————————————————————————————